Ta yah la nak intro ape dah...This time aku penat sangat2... Salah apa aku pada orang lain? pada orang sekeliling? Sungguh, aku penat dah....Aku menyesal tukar kursus, aku menyesal belajar tinggi, kadang2 rasa tak yah kot belajar penat tapi orang tak puas hati...Aku tak kacau orang pun.... Yang nak sentiasa amek port dalam hidup aku kenapa? Penat tau tak tadah telinga, dengar sana sini cerita.. Pada hal, aku tak buat apa pun. Hari - hari aku pergi balik kuliah, mengadap internet siang malam even tak melepak pun kat bilik kawan - kawan sebab tu bukan cara aku... Tapi, kalau dah selalu sangat aku dengar ada cerita2 baru naik aku sedih sangat. Aku mulut memang banyak cerita, tapi pada orang-orang yang baik yg rapat dengan aku. Tapi, aku memang diam, even takkan senyum pun pada orang yg aku jarang tegur... Ape la nasib..aku dah letih.. Penat... Jaga hati orang sekeliling sangat2 penat. Korang nak ape? Ape korang nak semua aku tolong... Aku sakit, susah aku tak pernah cakap ape pun kat korang... Jangan lah kacau aku dah...Aku penat... Aku bukan macam mulut yang mampu nak balas kata2 kasar tu... Jijik nak sebut perkataan tak baik kat orang..tapi aku dah letih...Sedih sangat...Ni sekarang mak pun asyik bising je... Ntah ape ntah.. Sikit2 cakap kawan aku takkan tolong kalau aku susah, sakit. Aku tak pernah harap pun dari awal...Aku tak pernah cite yang tak baik pun kat mak aku pasal kawan2 aku..Tapi kawan aku masuk campur hidup aku...SUmpah, sampai mati aku takkan maafkan orang yg macam tu..Aku betul2 marah...aku letih..bila mak dah masuk campur, pastu setiap kali telefon nasihat tu nasihat ni..aku bukan tak mau dengar, tak boleh terima..tapi, aku dah terlampau penat...Aku dah terlalu serabut sangat2 dah....Pergerakan aku terbatas...Aku rasa setiap kali aku keluar bilik aku 101 ni, aku rasa ada cctv ikut..ada paparazzi ikut... Aku tak tenang... Dulu tak pun macam ni... Sekarang, aku hari2 pun menangis... Aku tak reti lah nak cakap kat orang...
Semua kat sekeliling aku, aku tak percaya dah...
Sumpah aku dah tak percaya ... Orang yg cakap sayang aku pun aku tak percaya lagi !!!! Family aku pun aku susah nak percaya dah .... Kawan2? lagi aku takkan percaya...Semua tak boleh guna... Susah cari aku, sakit cari aku, nak itu nak ini cari aku... Tapi aku? TOlong la...aku tak de pun cari korang semua tau bila aku nak ape2... Aku perasan dah lama bila aku nak minta tolong orang lain ada je nt tak boleh, susah la..tapi, aku bila dah tau sekali tak boleh, aku rasa aku menggangu n menyusahkan orang nt..aku cuba urus sendiri. . . Cuma aku perasan memang dalam dunia ni kawan semua kawan bila nak mengena je..terkena tak nak..Bila sesak, minta tlg aku laju...tak pernah aku cakap tak boleh... Aku tau, bila kawan datang minta tlg dekat kita, bererti Allah telah hantar aku jadi orang tengah untuk menguruskan masalah kawan tu .. Aku percaya macam tu sebab aku tau, Allah tu bagi tugas, tanggungjawab kat aku tolong orang sebab dia tau aku mampu buat... Sebab tu aku tak pernah kata tak pada kawan2 yg minta tolong..Tapi sudah la, kali ni aku dah tak mampu dah... Telinga aku penat sangat, orang2 yg aku anggap dia baik orangnya tikam belakang...
Boyfriend? Bf sendiri pun sekarang aku tak percaya jugak... Aku malas nak fikir dah .... Aku letih ... Ikut dia la, kalau rasa dia nak terima aku, aku terima... Aku dah letih nak jaga perasaan orang lain. Bengkak rasa hati ni tiap kali aku pk aku selalu sangat jaga bahasa, punyalah aku nak jaga hati orang..
Sekarang ni aku rasa susah je..tak tenang je... Aku rindu 1 masa aku duduk kat putrajaya dulu sorang2... Hari2 aku duduk kat tasik, hari2 aku pergi masjid sorang2...Bila orang tanya, aku senang jawab saya orang baru sini.. nak involve program masjid.. Orang lebih tua lebih memahami hati aku banding kawan seusia aku hari ni..Sungguh hari2 jugak aku rasa peace je biarpun aku tau, masa tu pun masih aku dengar cerita tak baik pasal aku..padahal aku jauh dari orang2 tak boleh blah ni... Sorry la aku tak tau nak describe kawan2 mcm ni sebaik mana dah...penat..
Kat kolej ni sekarang , aku tak gembira... ta tau la kenapa... sunyi sekali rasanya.... Yang teman aku hari2 pun dalam bilik dah boring dengan aku agaknya...
Hurmm.... aku rindu Pencipta aku.... Kalau lah ada orang yang mampu hilangkan semua rasa susah hati ni, aku percaya dialah orang yang paling bahagia yang pernah Tuhan ciptakan ....
Aku dapat tau ada cerita cakap aku banyak lupa apa yang selalu aku buat dulu sekarang ni...Aku tau semua, aku boleh baca fikiran dia..Kalau tak masa kan sekarang ni dia sentiasa sibuk tanya pasal 'tu' kat aku... Orang yg tak tahu, dan cerita je tanpa tanya aku dulu, aku sedih... Aku tak pernah lupa semua tu... Semua yg aku buat aku takkan tunjuk la...Setiap kali aku buat dalam diam... Cukup hanya aku yang tahu....
T_T